>

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Baby shower - η "αμερικανιά" που λάτρεψα!


Είμαι και εγώ μία από αυτούς που σιχαίνομαι τις “αμερικανιές” που έχουμε υιοθετήσει στην καθημερινότητά μας και μου την σπάει η τάση να αποφεύγουμε το ελληνικό στοιχείο μας. Πράγμα βέβαια, που οκ, το καταλαβαίνω… σκατά τα έχουμε κάνει σαν κράτος, αλλά η ταυτότητά μας και τοdna μας, ως χώρα, ως κουλτούρα είναι σημαντικό να διασωθεί. Αλλά είναι και κάτι συνήθειες ξενόφερτες που δεν με χαλάνε καθόλου. Όπως το baby shower! Τι είναι αυτό; 
Είναι ένα αμερικάνικο έθιμο όπου οι φίλες μιας εγκυούλας οργανώνουν ένα πάρτι και της δωρίζουν χρήσιμα και πρακτικά δωράκια για αυτήν και το μωρό. Πράγμα υπέροχο, γιατί μετά από ένα τέτοιο πάρτι, μπορείς άνετα να φτιάξεις την βαλίτσα σου για το μαιευτήριο, με λιγότερα έξοδα. Ειδικά αν έχεις πολλές φίλες! Και επίσης είναι μια καλή ευκαιρία να πάρεις ευχές, δύναμη, θετική ενέργεια και συμβουλές για την ημέρα του τοκετού. Επίσης οι φίλες αυτές θα αποφύγουν να έρθουν τις πρώτες σαράντα μέρες να σε επισκεφτούν. Έτσι εσύ, η λεχώνα, μένεις με την οικογένεια σου, χωρίς επισκέψεις στο σπίτι, έχοντας την άνεση και τον χρόνο να προσαρμοστείς στην νέα πραγματικότητα με την ησυχία σου! Όσες είναι μανούλες ξέρουν πόσο σημαντικό είναι αυτό!!!
Κάπου στα μέσα Αυγούστου, είχα μπει ήδη στον μήνα μου και σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να μου κάνουν ένα τέτοιο πάρτι. Κάποιες φίλες μου όμως μένουν αρκετά μακριά για να οργανώσουν κάτι τέτοιο. Άλλες πάλι έχουν εξοχικά στην μαγευτική Τούζλα και εξαφανίζονται από την πόλη με το κλείσιμο των σχολείων. Άλλες πάλι εργαζόμενες ή μη, δεν προλαβαίνουν γενικώς. Μπα… που να μαζευτούν αυτές τώρα… Και με έτρωγε η ζέστη σπίτι γραφείο… σπίτι γραφείο…
Ένα μεσημέρι μου λέει ο σύζυγος… «σήμερα βάλε ένα φορεματάκι, περιποιήσου λίγο, το βραδάκι, μετά την δουλειά, θα βγούμε». Και που θα πάμε; Με ποιους; Ωχ με χωράει τίποτα καλό; Η κοιλιά μου νομίζω θα εκραγεί… Και τα πόδια μου επίσης! Βαριέμαι την προετοιμασία και μόνο που το σκέπτομαι… «Μήπως μου ετοιμάζουν τίποτα τα κορίτσια;» Τον ρωτάω. «Σαν τι;» μου λέει. «Σαν baby shower» του απαντώ.«Τι είναι αυτό;» με ρωτάει…. καλά άστο… είχα μια ελπίδα…
Και έρχεται το απόγευμα, και πάω στην δουλειά με το μαλλί πιασμένο όπως να ναι, με ένα κλάμερ και το φόρεμα που φορούσα το πρωί. Τόσο καλά… Και κατεβαίνω από το αμάξι και βλέπω στολισμένο το γραφείο με σημαιάκια και πον πον! Ώπα! Να σου και οι τσούπρες βγαίνουν μια  - μια από τις κρυψώνες τους. Ω ναι… αυτό είναι το δικό μου baby shower!!! Τι συγκίνηση ήταν αυτή…. όχι πως το χω δύσκολο, αλλά με τις ορμόνες να χτυπάνε κόκκινο μια παραπάνω συγκίνηση την πήρα.

Ως σύζυγος Β. Καρπουζάκη, λατρεύω τα καρπουζάκια και ότι έχει να κάνει με αυτά. Έτσι οι φίλες μου είπαν να το διακωμωδήσουν, για μια ακόμα φορά, και μου οργάνωσαν baby shower με θέμα «whenmelon meets watermelon family!». Αυτό που δεν γνώριζαν όμως, είναι ότι πιο “to the point” θέμα δεν μπορούσαν να επιλέξουν. Όλο το καλοκαίρι στην προσπάθειά μας να προετοιμάσουμε τον πρώτο μας γιο, τον Αλέξανδρο, για τον ερχομό του νέου μέλους, εγώ και ο σύζυγος, του λέγαμε ιστορίες από τότε που ήταν μωρό. Βασικά αυτός μας το ζητούσε. Αγαπημένη του ιστορία ήταν αυτή που ο πατέρας του για πρώτη φορά τον πήρε στην αγκαλιά του. Πιο συγκεκριμένα του λέγαμε ότι όταν βγήκε από την κοιλιά μου και επειδή ζορίστηκε λιγάκι (φυσιολογικός τοκετός βλέπετε), το κεφάλι του ήταν σαν πεπονάκι! Και έλεγε ο σύζυγος «μου δίνουν στην αγκαλιά το γιο μου και τον κοιτάω… μα αυτό δεν είναι καρπουζάκη!!! Αυτό είναι πεπονάκι!!!» και δώστου γέλιο ο μικρός. Μετά φυσικά αναρωτιόμασταν, θα βγει και ο αδερφός του σαν πεπονάκι; Και αν βγει έτσι θα στρώσει μετά όπως ο Αλέξανδρος; Είχε πολύ πλάκα…

Όταν λοιπόν είδα τον καμβά που μου ετοίμασε η ταλαντούχα Μαρία, με τον πελαργό να φέρνει μια φέτα πεπόνι ενώ τρεις φέτες καρπούζι  περιμένουν πως και πως από κάτω… σκέφτηκα… εντάξει πόσο μέσα μπορεί να έχουν πέσει!!! Η Αθανασία μου έφτιαξε σπιτική δροσιστική λεμονάδα και η Λίτσα, αγαπημένο, cheese cake με γεύση λεμόνι. Λεμόνια μεν… κίτρινα όπως το πεπόνι δε! Η Ελισάβετ είχε φτιάξει μια υπέροχη diaper cake με μικρά καρπουζάκια και πεπονάκια,  τα οποία σφάξαμε την επόμενη μέρα και ήταν γευστικότατα. Όπως και η φρουτοσαλάτα της, που την σέρβιρε μέσα σε ένα μικρό πεπονάκι. Η Λίνα που ξέρει πόσο γλυκατζού είμαι, έφερε τρίγωνα πανοράματος κατευθείαν από Θεσσαλονίκη! Την οργάνωση βέβαια και την επιλογή του θέματος την έκανε η Βάσω, που από φαντασία και οργάνωση είναι η καλύτερη με διαφορά!

Όλες όσες ήταν εκεί, αλλά και η φίλη Σοφία, που μένει Γερμανία και συνδεθήκαμε μέσω skype… με χαμόγελα και καλή διάθεση, μου έδωσαν τόση χαρά! Και ειλικρινά την είχα ανάγκη… Στην πρώτη εγκυμοσύνη μου δεν πρόλαβα να αγχωθώ. Γέννησα ένα μήνα πριν την πιθανή ημερομηνία τοκετού και από αναμονή δεν είχα ιδέα. Ενώ σε αυτήν την εγκυμοσύνη η αναμονή, η πίεση της δουλειάς, η αφόρητη ζέστη, οι σκέψεις για το πώς θα εξελιχτεί ο τοκετός και ο κόσμος που με έβλεπε με την κοιλιά στο στόμα και ρωτούσε «ακόμα? Ακόμα!?», έκαναν το καλοκαίρι αυτό αρκετά δύσκολο… και μια δόση χαράς, φιλίας και συμπαράστασης την είχα πολύ, μα πολύ ανάγκη!
Ήταν μια ωραία έκπληξη. Ένα απολαυστικό απόγευμα που άφησα την δουλειά στην άκρη και το πέρασα με τις υπέροχες φίλες μου. Άνοιξα τα δωράκια τους και βγήκαμε φωτογραφίες με την κάθε μια ξεχωριστά. Διάβασα τις ευχές τους. Γελάσαμε και συγκινηθήκαμε. Πήρα πολλές αγκαλιές και αγάπη!!!
Αν λοιπόν έχετε μια φίλη που δεν είναι προληπτική και περιμένει σε λίγες μέρες να γεννήσει, μην το σκέπτεστε και πολύ,  τολμήστε το! Είμαι σίγουρη πως θα το εκτιμήσει πολύ, θα επωφεληθεί από την θετική σας διάθεση και θα το θυμάται για πάντα!

Τέλος θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Βάσω, την Λίνα, την Ελισάβετ, την Ευτυχία, την Έφη, την Μαριάννα, την Αθανασία, την Λίτσα, τις δυο Μαρίες, την Χαρούλα, την Κική και την Σοφία μου!!! Είστε τρελοκομεία και σας αγαπώ πολύ!!!


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Η νέα χρονιά και οι μαμαδοτύψεις μου!

Πόσο καιρός έχει περάσει  από την τελευταία μου ανάρτηση;  Άσε δεν θέλω να το σκέπτομαι… και είχα υποσχεθεί να γράφω πιο συχνά. Τι άλλαξε από τότε; 
Μέσα στο 2016 ζήσαμε με τον σύζυγο πολλές δυνατές, ευχάριστες και μη, στιγμές. Το 2015 μας άφησε με τον σύζυγο να αναρρώνει από δύο απανωτές επεμβάσεις στο μάτι και αρκετούς μήνες υποχρεωμένος να μην δουλεύει. Αυτό φυσικά σημαίνει λιγότερα έσοδα στο σπίτι και αρκετή κλεισούρα. Στην συνέχεια ξεκινήσαμε την διαδικασία να ανοίξουμε το νέο μας γραφείο και παράλληλα μάθαμε και για την δεύτερη εγκυμοσύνη μου. Ω! ναι… μας πέσανε όλα μαζί… και ήταν μια χρονιά δύσκολη και πιεστική αρκετά. Αλλά λίγες ώρες πριν το τέλος της σκέφτομαι… οκ… μια χαρά τα καταφέραμε!
Και κάθομαι, μπροστά στο νέο μου λαπτοπάκι (ένας λόγος που δεν έγραφα ήταν και που δεν είχα υπολογιστή στο σπίτι), άρρωστη αλλά με ελεύθερο χρόνο, λόγω της ημέρας, και αποφασισμένη να γράψω για την δεύτερη εγκυμοσύνη μου και το νέο μέλος της οικογένειάς.
Όπως φαντάζομαι κάνουν όλες οι μανούλες, έτσι και εγώ, μπαίνω στο τριπάκι και συγκρίνω πολύ την πρώτη μου εγκυμοσύνη με την δεύτερη και κατά συνέπεια όλα όσα έχουν να κάνουν με τις αντιδράσεις των δύο παιδιών, την αντιμετώπιση την δική μου κλπ… κλπ… Στο πρώτο παιδί ήμουν σαφώς πιο ξέγνοιαστη. Λίγο που δεν ήξερα… λίγο που δεν είχαμε γνωρίσει οικονομική κρίση… λίγο ο  ενθουσιασμός για την αγορά πολλών και διαφόρων για το μωρό… λίγο που δεν πρόλαβα να αγχωθώ μιας και ο Αλέξανδρος ήρθε ένα μήνα νωρίτερα στην αγκαλιά μου. Και έπειτα η άνεση να κάτσω λίγους μήνες με το μωρό, να το χορτάσω πριν γυρίσω στην δουλειά και να ξεκουραστώ όπως αρμόζει σε κάθε λεχώνα. Αυτό βέβαια που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι ότι όσο ήμουν στο νοσοκομείο δεν είχα το μωρό δίπλα μου και όταν γύρισα σπίτι…  τον είχα μαζί μου. Αλλά ευτυχώς κράτησε λίγο όλο αυτό και πήγαν όλα καλά. Και τα τελευταία χρόνια ήμασταν αυτοκόλλητοι. Εγώ δούλευα από το σπίτι και είχα την ευχέρεια να είμαι συνέχεια μαζί του. Πέρασαν κιόλας έξι χρόνια από τότε που ήρθε ο Αλέξανδρος στην ζωή μας.
Και τώρα ήρθε και ο μικρότερος… ο γελαστούλης μας! Η εγκυμοσύνη σαν συμπτώματα ήταν περίπου ίδια. Εύκολη, χωρίς εμετούς και άλλα συμπτώματα, πέρα από ένα μήνα υπνηλίας. Η αναμονή πάντως, ειδικά του τελευταίου μήνα, ήταν μαρτύριο. Και με πιθανή ημερομηνία τοκετού 28/8 και τελική 5/9 καταλαβαίνεται πως έφαγα και πολύ ζέστη! Πολύ ζέστη και πολύ δουλειά. Από εκεί που δούλευα στο σπίτι, τώρα έπρεπε να είμαι και πρωί και απόγευμα στο γραφείο. Και αυτό συνεχίστηκε και αφού γέννησα. Δεν κατάφερα ούτε μια εβδομάδα να κάτσω σπίτι χωρίς να πάω στο γραφείο. Δεν είχα αυτήν την πολυτέλεια. Έκατσα τρία βράδια στο νοσοκομείο με τον μωράκι μου δίπλα μου. Μπορώ να πω ότι άνετα καθόμουν άλλα τρία… Βέβαια εκεί συνειδητοποίησα ότι έχασα τις πρώτες στιγμές του Αλέξανδρου (ο πρώτος μου γιος), όταν ήταν στην θερμοκοιτίδα. Να τες οι μαμαδοτύψεις…
Ξεκινήσαμε τον θηλασμό αμέσως. Πόσο πιο εύκολο μου φάνηκε. Όπως είπε μια μαία, είχα αυτοπεποίθηση, σαν πιο έμπειρη μαμά και φυσικά είχα ένα πιο δυνατό μωρό, που δεν χρειάστηκε θερμοκοιτίδα. Και έπειτα γυρίσαμε στο σπίτι με τον νεότερο μαζί. Και έπρεπε να προσέχω τι λέω, πως το λέω και πως το ζητάω από τον Αλέξανδρο για να μην τον παραμελήσω ή να τον κάνω να ζηλέψει. Αν και το καλοκαίρι πέρασε με πολύ δουλειά πάνω σε αυτό το θέμα. Ειδικά τον τελευταίο μήνα ο Αλέξανδρος ήταν κολλημένος πάνω μου, ήθελε να κοιμόμαστε συνέχεια μαζί και να του λέω τι έκανε όταν ήταν μωράκι. Άκουσα την συμβουλή μιας φίλης μου και προσπάθησα να απενεχοποιήσω την έννοια αλλά και την λέξη «ζήλεια». Του ζήτησα όταν το νοιώθει να μου το λέει, για να μπορώ εγώ να αφήνω την δουλειά μου ή το μωρό και να ασχολούμαι μαζί του όταν εκείνος το έχει ανάγκη. Και μέχρι στιγμής το έχουμε καταφέρει. Ζητώντας της βοήθεια των Συμβούλων Μητρότητας Σερρών κατάλαβα ότι χρειάζομαι άμεσα ένα θήλαστρο. Το οποίο μου δάνεισε μια φίλη. Και να τες οι μαμαδοτύψεις και πάλι… στον Αλέξανδρο την πρώτη εβδομάδα που γύρισα στην δουλειά, έκοψα και το θηλασμό. Το μωρό είχε ήδη κουραστεί να θηλάζει με επιπρόσθετες θηλές και το μπιμπερό ήταν η εύκολη λύση. Χάναμε και γεύματα. Αυτός πεινούσε… Ενώ τώρα ο νεότερος έχει φτάσει στον τέταρτο μήνα, το γάλα μου δεν έχει μειωθεί, και παρόλο που λείπω αρκετές ώρες είναι ελάχιστα τα γεύματα που παίρνει από ξένο γάλα. Αν είχα ενημερωθεί σωστά και στον πρώτο μου γιο… θα είχα θηλάσει περισσότερο.
Πριν λίγο καιρό ήρθαν να μας επισκεφτούν και να δουν το μωρό η αδερφή μου με τον γαμπρό μου. Πήραν τον Αλέξανδρο και τον πήγαν το απόγευμα σε ένα παιχνιδάδικο να διαλέξει ότι θέλει και μετά στα αγγλικά του. Εγώ είχα κανονίσει να μην πάω απόγευμα στην δουλειά και έκατσα σπίτι με το μωρό… μόνοι μας, οι δυο μας. Ξέρω, ίσως κάποιοι με θεωρήσετε υπερβολική, αλλά όντως στην καθημερινότητά μας σπάνια βρίσκω χρόνο για εμάς τους δυο. Ακόμα και όταν θηλάζω, ακόμα και τότε, μερικές φορές ασχολούμαι και με τον Αλέξανδρο. Για ένα 40λεπτο το περάσαμε μιλώντας… αγκου… αγκου και γέλια… πολλά γέλια… ώσπου με έπιασαν τα κλάματα. Πόσες στιγμές χάνω καθημερινά;;;!!! Αυτό το μωρό μεγαλώνει τόσο γρήγορα και εγώ λείπω… λείπω συνέχεια. Και όταν δεν λείπω, θέλω, αλλά πρέπει κιόλας, να δω και τον Αλέξανδρο, που είναι πρωτάκι φέτος και έχει άλλες ανάγκες. Να τες και άλλες μαμαδοτύψεις. Τον έναν τον χόρτασα σαν μωράκι αλλά δεν τον θήλασα αρκετά και αυτό τον μικρούλη τώρα τον θηλάζω μεν αλλά χάνω τόσες στιγμές κάθε μέρα… Αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά.
Είμαι τυχερή όμως. Έχω ένα πρωτάκι που σηκώνεται με χαρά να πάει σχολείο (να μην τον ματιάξω!) και ένα μωράκι που είναι ήσυχο και έχει μπει ήδη στους ρυθμούς μας. Βέβαια εγώ που λατρεύω τον ύπνο και με τον Αλέξανδρο δεν τον έχασα ποτέ, τώρα κοιμάμαι ελάχιστα. Ξυπνάω για να θηλάσω μέσα στην νύχτα. Υπάρχουν και χειρότερα μου χουν πει… Προς το παρόν θέλω να το βλέπω σαν να έχω αποκτήσει ένα μικρό ξυπνητηράκι που χτυπάει στις 3-4 το πρωί και άλλη μια τις 6.30-7 γιατί πεινάει σαν λύκος! Θεέ μου πόσο μπορεί να τρώει ένα μωρό!!! Και εγώ που λατρεύω, όπως σας είπα, τον ύπνο και δεν κοιμάμαι τα μεσημέρια, γιατί διαβάζουμε με το πρωτάκι, σηκώνομαι εδώ και τέσσερις μήνες κάθε βράδυ, τις ίδιες ώρες, γιατί αυτές οι ώρες είναι που είμαστε τα δυο μας! Και κάπως έτσι νοιώθω πως κάνω ότι μπορώ…
Ένα ίσον κανένα λένε… το σκέπτομαι αρκετά τελευταία… Ποιος το έβγαλε αυτό; Το ίδιο ήμασταν με τον Βασίλη όταν δεν είχαμε παιδί; Όχι βέβαια. Το κανένα είναι κανένα και το ένα είναι ένα!!! Όπως και τα δύο είναι δύο!!!
Αυτή την βραδιά ο Αϊ Βασίλης θα αφήσει δύο δώρα στο δέντρο μας… ο Αλέξανδρος ζήτησε ένα παραμύθι “Finding Dory” για αυτόν και μία πιπίλα για τον μπέμπη μας… Πίνω το γάλα που βάλαμε στην κούπα του Αϊ Βασίλη… τρώω και μια μπουκιά από τη βασιλόπιτα του και βάζω τα δώρα στην μπότα να τα βρει ο Αλέξανδρος το πρωί…  
Καλή χρονιά φίλοι μου, ας είναι το 2017 καλύτερο για όλους μας.



Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Όταν ο Άη Βασίλης ήρθε στο σπίτι μας...

Ο Δεκέμβριος ήταν ένας μήνας γεμάτος πολλές όμορφες στιγμές που μας χάρισε ο γιος μας. Ένα παιδάκι 5 ετών που ξεκινάει τις δραστηριότητες, αρχίζει και ωριμάζει και παίρνει πιο σοβαρά την καθημερινότητά του. Ο Αλέξανδρος φέτος πήγε νήπια, γράφτηκε στο TAE KWON DO και παράλληλα ξεκίνησε και μαθήματα σε καλλιτεχνικό εργαστήρι. Οπότε καταλαβαίνεται…
Πριν λίγες ημέρες έδωσε για πρώτη φορά εξετάσεις για να πάρει την μισή κίτρινη ζώνη στο TAE KWON DO. Εκείνη την ημέρα μαζευτήκαμε όλοι οι γονείς στη σχολή, με φωτογραφικές μηχανές και κινητά, να καμαρώνουμε έξω από την τζαμαρία τα παιδάκια μας, να διεκδικούν την επιτυχία τους. Ήταν πολύ αστείο αλλά παρόλο που πίστευα ότι ο Αλέξανδρος δεν είχε και πολύ συναίσθηση του τι ακριβώς θα γίνει, έδειξε σοβαρός και αποφασισμένος όταν ακολουθούσε τις οδηγίες του δασκάλου και έπειτα όταν του ζητήθηκε να σπάσει την σανίδα. Αφού δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω!!! Τόσο δυναμικά και αποφασιστικά πήρε τον ρόλο του!!! Εννοείται ότι από τότε όποιος έρχεται σπίτι μας του δείχνουμε το δίπλωμα και την σανίδα.
Έπειτα ακολούθησε η χριστουγεννιάτικη γιορτούλα στο νηπιαγωγείο. Την οποία προετοίμασαν οι δασκάλες με τα παιδάκια καιρό πριν. Στολίσανε την τάξη, μάθανε τραγουδάκια, ποιηματάκια και φυσικά γράψανε και γράμμα στον Άη Βασίλη. Το οποίο έφερε σπίτι για να στείλουμε μαζί. Τι έγραφε; Ένα δαχτυλίδι πολύχρωμο για την μαμά, ένα μπουφάν για τον μπαμπά  (επειδή ακούει που τον πρήζω εγώ να πάει για ψώνια!) και φυσικά έναν Dusty από την ταινία Planes για αυτόν. Μα Dusty? Πάλι? Έχουμε τόσους… αεροπλανάκια με τουρμπίνες και χωρίς. Πυροσβεστικούς και Καναντέρ. Που έχουν σπάσει οι έλικες ή τα ποδαράκια…αλλά πάλι το ίδιο?
Φέτος στην γιορτούλα, όπως και πέρυσι, είχε πάλι τον ρόλο ενός από τους τρεις μάγους. Φόρεσε ξανά την πορτοκαλοπράσινη στολή του και περίμενε υπομονετικά να έρθει η ώρα για να πει το ποίημα του και να παίξει το ρόλο του. Είχε πλάκα γιατί τον φωτογράφιζα συχνά, σε όλη την διάρκεια της γιορτής και τον πέτυχα πολλές φορές να χασμουριέται. Όλα πήγαν άψογα. Η γιορτούλα ήταν υπέροχη και τα παιδάκια επίσης. Και στο τέλος μας έκανε και επίσκεψη ο Άη Βασίλης και έφερε και δώρα. Ναι αλλά τα δώρα ήταν διαλεγμένα από τις δασκάλες. Ένα συγκεκριμένο παιχνίδι για αγόρια και ένα άλλο για κορίτσια. Δεν θα ξεχάσω την φατσούλα του όταν χοροπηδούσε και μου φώναζε «μαμά κοίτα! Μας έφερε δώρα!» και την φάτσα του όταν πήρε το δώρο…και δεν ήταν ο Dusty!!! «Μα εγώ δεν παρήγγειλα αυτό!» και το πετάει και με κλάματα τρέχει έξω. Αμάν ζημιά…
Για να ηρεμήσει και να φύγουμε χωρίς κλάματα του υποσχέθηκα ότι θα πάμε να βρούμε έναν dusty μαζί. Γιατί ο Άη Βασίλης δεν το βρήκε μάλλον… και δεν βρήκαμε ούτε εμείς στο Yuppie (γνωστό παιχνιδάδικο μέσα στην πόλη). Αλλά τον ξεγελάσαμε με ένα spiderman οικονομικό.
Ακολούθησε δέμα από την γιαγιά και τον παππού με γλυκά, σοκολάτες, ρουχαλάκια και μία ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια. Παπούτσια, σοκολάτες και μια πίστα από τον αγαπημένο του mc queen, δώρο της γιαγιάς και του θείου. Η θεία από την Αθήνα του έστειλε δύο Super Hero Masters που της ζήτησε. Η νονά και ο νονός του φέρανε τον ηλεκτρονικό επιτραπέζιο «παίζουμε τον γιατρό» με τα minions. Η φίλη μας η Σοφία του έφερε μπλοκ με χρωμοσελίδες και μπογιές. Πολλά δώρα. Υπερβολικά πολλά θα έλεγα… Είναι βέβαια το ένα και μοναδικό, προς το παρόν, εγγόνι. Αλλά και πάλι τα δώρα ήταν πολλά. Ξεκίνησα λοιπόν να του το περνάω ότι ο Άη Βασίλης δεν θα βρει Dusty. Πρώτον γιατί δεν έχει πουθενά και δεύτερον γιατί σαν παιδάκι πήρε πολλά παιχνίδια, ενώ άλλα παιδάκια δεν έχουν ούτε ένα. Δεν του πολυάρεσε…αλλά το αποδέχτηκε. Έτσι έδειξε τουλάχιστον.
Λίγες μέρες πριν αλλάξει η χρονιά πήρε τον κόκκινο φάκελο της κάρτας που μας έστειλε η αδελφή μου. «Μαμά τον χρειάζεσαι;» με ρωτάει. «Όχι», του λέω. Μετά από ώρα βλέπω πως έχει ζωγραφίσει ένα Dusty (αεροπλάνο) που το έχει κόψει και το έχει κολλήσει πάνω στο φάκελο. Έχει γράψει επίσης «ΑΛΕΞ». Μέσα είχε κάνει ακριβώς το ίδιο αλλά είχε προσθέσει μία ευχητήρια κάρτα, που πήραμε από το σύλλογο «Σερραίες Μανούλες» και ένα από τα χάρτινα σουπλά σε σχήμα χριστουγεννιάτικης μπάλας, που έχω πάνω στο τραπέζι.
-               Τι είναι αυτό Αλέξανδρε;, τον ρώτησα.
-               Γράμμα, μου απαντάει.
-               Για ποιον είναι;
-               Για τον Ηλία! (τον φίλο του)
-               Και γιατί έχει το Dusty το αεροπλανάκι πάνω;
-               Γιατί και του Ηλία του αρέσει πολύ!
-               Και γιατί γράφει το όνομά σου;
Ωχ! Τι να απαντήσει τώρα;
-               Μήπως είναι γράμμα για τον Άη Βασίλη;, τον ρώτησα
-               Ε…Ναι… θέλω να του κάνω δώρα για να μου φέρει έναν Dusty.

Όχι πείτε μου…εσείς θα του χαλούσατε το χατίρι; Στο κάτω κάτω για περίπου 7,00€ μιλάμε. Την επόμενη μέρα βγήκε ο σύζυγος και πήγε παντού. Τελικά βρήκε έναν τελευταίο σε έναν απομακρυσμένο, από το σπίτι μας, Μασούτη. Ευτυχώς!
Βάλαμε σε ένα πιατάκι δύο κουραμπιέδες και σε ένα ποτηράκι λίγο γάλα. Δίπλα αφήσαμε το κόκκινο φάκελο και την υφασμάτινη μπότα να βάλει μέσα το δώρο. Μα από πού θα μπει ο Άη Βασίλης; Δεν έχουμε τζάκι! Ε…θα βρει αυτός τον τρόπο!
Τις δυο πρώτες μέρες του 2016 ήμασταν μια έξω βόλτες, μια στο χωριό. Λίγο πριν φτάσουμε σπίτι μας, συζητούσαμε στο αμάξι και αγωνιούσαμε αν ο Άη Βασίλης έχει φάει τους κουραμπιέδες και έχει πιει το γάλα. Αν θα βρήκε τελικά αυτό το αεροπλανάκι.  Τους κουραμπιέδες τους χτύπησε η μαμά Ρία…αλλά μεταξύ μας αυτό. Άφησα και ένα κομματάκι, ξέρετε της ντροπής!
Τι ωραία στιγμή όταν ένα παιδί ζει το παραμύθι του Άη Βασίλη! Έτρεξε στο σαλόνι. Το δώρο είχε σφηνώσει στην μπότα. Δεν μπορούσε να το βγάλει. Και όταν είδε ότι ήταν αυτό που λαχταρούσε γυρνάει με μια χαρά και μου λέει «Μα στο είπα ότι έχει στα Jumbo!». Με το μυαλουδάκι του είχε μια κρυφή ελπίδα ότι εκεί θα έχει.
Και αναρωτιέμαι…πόσα δώρα…πόσα λεφτά… πόσος καταναλωτισμός. Γιατί; Για να χαρεί η καρδούλα του με ένα δωράκι αξίας 7,00€. Ξέρετε το πιστεύω…τίποτα από τα παραπάνω δώρα δεν θεωρούσε δεδομένο και δεν θα περίμενε. Αν δεν του τα αγοράζανε, δεν θα τα απαιτούσε! Χάρηκε βέβαια και με αυτά πολύ. Τα έπαιξε και τα παίζει. Αλλά αυτό το μικρό αεροπλανάκι ζήτησε…αυτό περίμενε…και μόνο αυτό αν έπαιρνε θα ήταν ευχαριστημένος!
Έτσι είναι τα παιδιά…ενώ εμείς; Ζητάμε…ζητάμε…ζηλεύουμε που δεν έχουμε… σκάμε για ότι έχει ο διπλανός μας… και ξεχνάμε τα πιο σημαντικά…αυτά που δεν είναι δεδομένα για κάποιους.  
Καλή χρονιά να έχουμε…με υγεία… Αγάπη και πάλι υγεία!!!

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ταξίδια φαντασίας & δημιουργικότητας με το ART BOAT

Πολλές φορές στα 5 χρόνια που είμαι μαμά έχω κουκουβαδίσει. Την πρώτη φορά που μίλησε ο γιος μου, στο πρώτο ποίημα στον παιδικό, την πρώτη φορά που η δασκάλα του μου είπε ότι είναι καλό παιδί. Κουκουβάδισα επίσης όταν σε μια εκδήλωση των Bike Riders, έπεσε και έκλαιγε, ενώ έτρεχε με το ποδήλατό του στην πίστα, αλλά σηκώθηκε με πείσμα να τερματίσει!!! Όπως και τις προάλλες που έσπασε σανίδα (σανίδα για 5 ετών ε!) στο Tae Kwon Do.
Όσοι με ξέρετε, γνωρίζεται καλά πόσο πιάνουν τα χέρια μου και πόσο μου αρέσει να ζωγραφίζω, να στολίζω, να κόβω, να κολλάω, να πλάθω κλπ κλπ… Και τι κάνει μια μαμά, που έχει καλλιτεχνική ψυχή, με το γιο για να περάσει ο ελεύθερος χρόνος στο σπίτι; Ζωγραφίζει με μαρκαδόρους, ζωγραφίζει με πινέλα…και όταν δεν ζωγραφίζει, παίζει με πλαστελίνες! Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη λέξη του Αλέξανδρου ήταν «Κόκκινο»!

Πριν λίγο καιρό, η φίλη Νόπη Ρουστάνη έκανε το όνειρό της πραγματικότητα και δημιούργησε έναν χώρο που προσωπικά θα μπορούσα να βρίσκομαι με τις ώρες εκεί μέσα. Πρόκειται για το “Αrt Boat” που οργανώνει ταξίδια φαντασίας και δημιουργικότητας μέσα από την ενασχόληση μας με την τέχνη!
Η Νόπη μεταμορφώνει τα παλιά σας αντικείμενα… Τους δίνει ζωή, χρώμα και στυλ για να προσαρμοστούν στον χώρο σας. Αξίζει τον κόπο να ρίξετε μια ματιά στην δουλειά της.







Εκτός όμως από τις δικές της εκπληκτικές δημιουργίες έχει οργανώσει διάφορα τμήματα, για μικρούς και μεγάλους, όπου ασχολούνται με τη ζωγραφική, το decoupage και τη ραπτική. Ψάχνοντας λοιπόν λύσεις για να περνάει ο Αλέξανδρος δημιουργικά τα απογεύματά του, είπα να τον πάω μια βόλτα από εκεί να δει και να δοκιμάσει.
Η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν σίγουρη κατά πόσο θα του αρέσει. Συνήθως τα αγόρια 5 ετών θέλουν να τρέχουν, να παίζουν και να εκτονώνουν, με κάποιο τρόπο, την ενέργειά τους. Και όμως… όχι απλώς του άρεσε, αλλά περιμένει πως και πώς να περάσουν οι μέρες για να πάει στο επόμενο μάθημα. «Μαμά πότε θα πάμε στα καλλιτεχνικά;» με ρωτάει.
Σήμερα που τον είχα στο σπίτι το πρωί  (17 Νοέμβρη βλέπετε) πέρασε αρκετή ώρα ζωγραφίζοντας στο τραπέζι της κουζίνας, ήσυχα και όμορφα, μόνος του. Όταν όμως είδα τον πίνακα που δημιούργησαν τα παιδάκια του τμήματός του, σε μια ανάρτηση του “Αrt Boat”  στο facebook, τον φώναξα να έρθει να το δει και αυτός. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι χαρά πήρε και με πόση περηφάνια μου έδειχνε τις δημιουργίες του. Και κουκουβά η μαμά Ρία!!!



Η τέχνη είναι σημαντική και βοηθά τα παιδιά σε πολλούς και διαφόρους τομείς της ζωής τους όπως:

• Δεξιότητες κίνησης
• Συγκέντρωση
• Ανάπτυξη λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας
• Επίλυση προβλημάτων
• Επιμονή
• Εφευρετικότητα
• Δημιουργικότητα
• Αυτοπεποίθηση
• Συνεργασία
• Σχολικές επιδόσεις

Διαβάστε για αυτό πιο αναλυτικά στο κείμενο του www.parentshelp.gr


Η τέχνη γεννιέται μέσα από την ανάγκη μας να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις, τις ιδέες και τα θέλω μας… Το να μάθουν τα παιδιά μας να εκφράζονται μέσα από αυτήν, μόνο καλό μπορεί να είναι. 



Αν ακούς μια φωνή μέσα σου να σου λέει «δεν μπορείς να ζωγραφίσεις», 
τότε οπωσδήποτε να ζωγραφίζεις, και η φωνή θα σωπάσει.

Vinsent Van Gogh, ζωγράφος






Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

PARTY "we love MINIONS"



Λίγο πριν την πρεμιέρα των Minions στους κινηματογράφους (τον Αύγουστο που μας πέρασε) κάναμε το πάρτι του Αλέξανδρου για την γιορτή του. Βέβαια τέτοιο πάρτι μία φορά το χρόνο κάνεις…οπότε με την ευκαιρία παραγγέλνουμε και μία τούρτα να σβήσει και κεράκια. Τα γενέθλια του κανονικά είναι τον Οκτώβρη και συνήθως τότε γιορτάζει με τους συμμαθητές του στην τάξη.
Και όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, διαλέξαμε μαζί θέμα για το πάρτι του. Αυτή την φορά επιλέξαμε τα Minions. Όμως συμφωνήσαμε πως η τούρτα θα έχει και ένα αεροπλανάκι Dusty. Σιγά μην δεν είχε!

Ξεκίνησα την προετοιμασία φτιάχνοντας την πρόσκληση που έστειλα διαδικτυακά στους φίλους μας. Έπειτα τύπωσα διάφορες φιγούρες, από τα μικρά κίτρινα αυτά πλασματάκια, για να διακοσμήσω την αυλή μας στο χωριό και το μπουφέ μας. 

 η πρόσκληση
 


 μια γενική εικόνα του μπουφέ μας
 












Κάποτε μια φίλη, η Λίτσα, μου είχε δείξει πως τα κίτρινα κουτάκια που περιέχουν τα σοκολατένια αβγά έκπληξη, γίνονται εύκολα και γρήγορα Minions. Και από καιρό είχα σκεφτεί να μην τα πετάω. Οπότε ήρθε ο καιρός να τα χρησιμοποιήσω και αυτά. Τα φτιάξαμε, πάντα μαζί με τον εορταζόμενο, και τα κολλήσαμε με σιλικόνη πάνω σε μολυβάκια. Άλλο ένα δωράκι που μπήκε μέσα σε χάρτινο σακουλάκι, μαζί με τα υπόλοιπα. Τα δίναμε στα παιδιά όταν έφευγαν από το πάρτι μας.




Έφτιαξα και φέτος μια πινιάτα που την ζωγράφισα και από τις δυο πλευρές με φατσούλες των Minions. Τα παιδιά περίμεναν πως και πώς να έρθει η ώρα να την σπάσουν και να πέσουν τα σοκολατάκια και οι καραμέλες. Το αεροπλανάκι εκει στα δεξιά το βλεπετε?  : )



Και επειδή η μαμά Ρία δεν μπορεί να μην κάνει κάτι παραπάνω κάθε χρόνο…φέτος έκανα και bowling!!! Το είδα κάπου στο ιντερνέτ και ήταν αδύνατο να μην το κάνω. Πήρα χρώματα και πινέλα και ζωγράφισα μικρά πλαστικά μπουκαλάκια. Όχι ότι παίξανε τα παιδιά bowling, αλλά ήταν ωραίο σαν διακόσμηση!




Την τούρτα της έκανα παραγγελία στο ΒΑΣΑΚΗ αλλά ζήτησα να μοιάζει με ουρανό και να γράφει απλώς το όνομά του επάνω. Είχα βρει βέβαια τα πλαστικά Minions και το αεροπλανάκι σε κατάστημα της πόλης. Οπότε πριν βγάλω την τούρτα τα τοποθέτησα επάνω. Μπορεί να μην ήταν τούρτα υπερπαραγωγή, ήταν όμως πεντανόστιμη και άρεσε στον Αλέξανδρο. Είχε εξάλλου ότι ήθελε!


 
Αυτό ήταν το 5ο πάρτυ του Αλεξανδράκου μου!!!! 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΚΑΡΠΟΥΖΑΚΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!
Να μαστε όλοι γεροί να γιορτάζουμε κάθε χρόνο για σένα!!!

 

Ρίξτε μια ματιά στην δουλειά μου με ένα κλικ στο happymomentsbyria

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Party - ο Jake στη χώρα τoυ Ποτέ!!!


Αν ο γιος σας αγαπάει τον Jake τον πειρατή από την χώρα του ποτέ, να μερικές ιδέες για το πάρτι του. 
 



Πέρισυ τέτοιο καιρό είχαμε προετοιμασίες για το πάρτυ του Βύρων (το γιο της φίλης μου της Βαλεντίνας). Ο μικρός μόλις είχε ανακαλύψει τον Jake και για αυτό φτιάξαμε την παρακάτω παράσταση που θα έμπαινε πάνω στην τούρτα. 





Από κατάστημα της πόλης βρήκαμε και αγοράσαμε playmobil πειρατές και κηρομπογιές. Τυπώσαμε ασπρόμαυρες σελίδες με τον Jake και την παρέα του και τα τυλίξαμε σαν παπυράκια. Όλα μαζί τα βάλαμε σε χάρτινα σακουλάκια με αυτοκόλλητο που ταίριαζε με το θέμα του πάρτι και τα δώρισε ο μικρός Βύρων στους καλεσμένους του.






Δεν μείναμε όμως μόνο εκεί…φτιάξαμε διάφορα σχέδια photo booth για πειρατές και πειρατίνες. Οι καλεσμένοι το διασκέδασαν βγαίνοντας αστείες φωτογραφίες και σίγουρα το πάρτυ του Βύρων τους έμεινε αξέχαστο.







Για τον γιο μου, τον Αλέξανδρο, που ξετρελάθηκε με το πάρτι του Βύρων και θα γιόρταζε τις επόμενες μέρες τα 4α γενέθλια του στο σχολείο, ψάξαμε και βρήκαμε μια μικρή πλαστική φιγούρα του Jake. Βρήκαμε στην αγορά και ένα οικονομικό καράβι, με διάφορα έξτρα πραγματάκια, αξίας 6,00€! Παραγγείλαμε μια τούρτα και ζητήσαμε να έχει απλώς μπλε γλάσο για να μοιάζει με θάλασσα. Τοποθετήσαμε πάνω στην τούρτα το καράβι, την σχεδία, τον καρχαρία (όλα  ήταν μέσα στο κουτί του καραβιού) και φυσικά τον πρωταγωνιστή μας τον μικρό πειρατή. Ο Αλέξανδρος δεν το πίστευε όταν την είδε!!!






Και αυτή την φορά τυπώσαμε και φτιάξαμε photo booth με μάσκες του Jake και των φίλων του. Οι συμμαθητές του βγήκαν όλοι μαζί φωτογραφία φορώντας τις μάσκες τους.







Τι ψάχνουν όμως συνήθως οι πειρατές; Τον θησαυρό!!! Πήραμε ένα χάρτινο κουτί και το ζωγραφίσαμε σαν να είναι ξύλινο. Το διακοσμήσαμε με διάφορες κορδέλες και άλλες ζωγραφισμένες λεπτομέρειες. Το γεμίσαμε με σοκολατένια χρυσά νομίσματα και το δώσαμε στην δασκάλα να το κρύψει μέσα στην τάξη. Και έτσι για παιχνίδι, έβαλε τα παιδάκια του παιδικού να ψάχνουν να τον βρουν. Δεν είναι τέλεια ιδέα;;;!!! :)


 Ρίξτε μια ματιά στην δουλειά μου με ένα κλικ στο happymomentsbyria

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Bραβείο Liebster; Για μένα;;;;!!!

Πάντα μου άρεσε να γράφω. Έχω αρκετή φαντασία … είναι μεγάλο κομμάτι του dna μου. Επίσης στην έκθεση ήμουν αρκετά καλή. Βασικά μόνο εκεί ήμουν καλή! Όταν λοιπόν γέννησα τον Αλέξανδρο και άρχισα να μπαίνω σε μαμαδοgroup και μαμαδοsite, σκέφτηκα «Ναι γιατί όχι, θα φτιάξω το δικό μου blog». Και αφού το έψαξα λιγάκι και είδα ότι είναι πανεύκολο, το ονόμασα “karpouzakisjunior”.
Κατά διαστήματα μου γράφανε κανένα σχόλιο οι φίλες μου ή πατούσαν like όταν κοινοποιούσα τα post μου στο facebook. Tο blogspot όμως μου δίνει και την δυνατότητα να παρακολουθώ από πια μέρη με διαβάζουν. Και εξεπλάγην όταν είδα ότι με διαβάζουν στον Καναδά και στη Ρωσία!!! Ουάου!!!
Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να γράφω πιο συχνά, αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Πάντως στα λίγα χρόνια που γράφω θεωρώ πως είναι άκρως αγχολυτικό. Τι πιο ωραίο να γράφεις για το παιδί σου. Για τα συναισθήματα που βιώνεις μέσα από το να είσαι μητέρα – γονιός.
Σήμερα (22/10) έχει ο γιος μου γενέθλια. Έγινε 5 ετών. Χτες, αργά τη νύχτα, μπήκα να δω από πότε έχω να γράψω στο blog μου. Σκεφτόμουν να αναλύσω πάλι την προετοιμασία του πάρτι που κάναμε τον Αύγουστο (για το οποίο ακόμα δεν έγραψα) και να μοιραστώ τις ιδέες μου για το τι θα κάναμε στο νηπιαγωγείο. Στην τελευταία ανάρτηση μου όμως (post: Όλα υπό έλεγχο!!!) είδα πως είχα το παρακάτω σχόλιο:
 
Χαχα, πρόσεχε μην πάρει το παιδάκι σου τον κακό τον δρόμο!!
Προς το παρόν, αν θέλεις πέρνα να παραλάβεις ένα βραβειάκι από εδώ
http://protiforamamma.blogspot.gr/2015/09/blog-post_29.html»
 
Α! Για εμένα; Βραβείο; Ποιος; Που; Πότε; Γιατί; Και μπήκα αμέσως στο protiforamamma.blogspot.gr. Αυτή η υπέροχη μαμά blogger, χωρίς να το ξέρει, μου έκανε το πιο ωραίο δώρο, την ημέρα των γενεθλίων του γιου μου! Δεν ξέρω αν τα πιστεύετε και εσείς σε αυτά…αλλά εγώ θεωρώ ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και σίγουρα από εδώ και στο εξής θα αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο να γράφω για τον γιο μου.
 
Ακολουθώντας πιστά ότι πρεσβεύει το Liebster Award,
θα κάνω ότι πρέπει και εγώ με την σειρά μου…
 
Τι είναι το βραβείο Liebster;
Το Liebster Award είναι ένα εικονικό βραβείο που χρησιμεύει για να εξαπλωθούν αλυσιδωτά και να γίνουν γνωστά blogs με λιγότερους από 200-300 followers. 
 
Οι κανόνες του βραβείου είναι:
• Αφιέρωσε μια ανάρτηση στο βραβείο σου και ευχαρίστησε και εκείνον που σε βράβευσε.
• Φρόντισε να συμπεριλάβεις στις φωτογραφίες σου και το πράσινο εικονίδιο του βραβείου.
• Βράβευσε νέους bloggers που θαυμάζεις και έχουν λιγότερο από 200 followers.
• Ενημέρωσε τους για το βραβείο. (Μπορείς να βραβεύσεις και το άτομο που σε πρότεινε.)
• Απάντησε στις ερωτήσεις που σου έκαναν και αν θες φτιάξε νέες για τους δικούς σου υποψήφιους.
• Δημοσίευσε τη λίστα αυτή με τους κανόνες και στη δική σου ανάρτηση.
 
Τα blogs που θέλω να βραβεύσω είναι τα παρακάτω
(δεν είναι 10 αλλά είναι αγαπημένα!!!):
 
http://serraiesmanoulesnewspaper.blogspot.gr/ που ξεκινήσαμε με την Βασιλική Πέτσα (πρόεδρος Συλλόγου “Σερραίες Μανούλες”) και συνεχίσαμε με την Λίνα Ζουριδάκη και την Μαρία Λαμπριανίδου.
 
https://mammalmothermore.wordpress.com/ της Ελισάβετ Μιχαηλίδου, μιας μαμάς με υπέροχο και καυστικό λόγο.
 
http://mommysheartspeaks.blogspot.gr/ της Μαρίας Λαμπριανίδου που το’ χει αλλά το παραμελεί…άντε Μαράκι ακόμα περιμένω το νέο σου post!!!
 
http://protiforamamma.blogspot.gr/ για να έχεις όχι 2 αλλά 3 πλέον Liebster βραβεία και για να σε ευχαριστήσω που με τίμησες!!!
 
http://spfofinspiration.blogspot.gr/ γιατί αν και τώρα την ανακάλυψα μου αρέσει πολύ ο τρόπος που σκέπτεται….και γράφει…και γράφει…σεντόνια όπως εγώ!
 
 
Συνεχίζω απαντώντας και εγώ στις ερωτήσεις
που απάντησε η μαμά του protiforamamma.
 
1. Γιατί ξεκινήσατε το blog; 
Ζήλεψα (με την καλή έννοια) τις άλλες μαμάδες bloggers και είπα να δοκιμάσω. Μετά έγινε εξάρτηση… Επίσης ήταν η αρχή για να καταλάβω ότι οκ… ίσως να το κάνω και καλά! Ξεκίνησα να γράφω 5 μήνες μετά την γέννηση του Αλέξανδρου. Θέλω να πιστεύω πως κάποτε, ίσως ακόμα και όταν δεν θα είμαι πια μαζί του, θα διαβάζει τις αναρτήσεις μου και θα γελάει… θα του θυμίζω έτσι ότι τον λατρεύω!

2. Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει 
Το να ασχολούμαι με οτιδήποτε δίνει χαρά στο γιο μου. Από το να φτιάχνουμε αεροπλάνα με πλαστελίνες ή να κάνουμε παζλ, μέχρι να ετοιμάζουμε τα δωράκια των φίλων του για το πάρτυ γενεθλίων του. Να δημιουργούμε dubsmash videos μαζί. Να μαγειρεύουμε. Να τραγουδάμε.
Από τόσα που βλέπω καθημερινά, δεν με εκπλήσσει τίποτα πλέον… Θέλω να ζω και να χαίρομαι την κάθε στιγμή με την οικογένειά μου. Και αν μπορώ, όπου μπορώ, να βοηθάω. Το να δίνω χαρά με γεμίζει χαρά! Και με ενθουσιάζουν οι δοτικοί άνθρωποι…οι καλοπροαίρετοι και οι ακομπλεξάριστοι!
3. Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers, και με ποιον τρόπο; 
Χμ… σε μια blogger σαν εμένα, τα καλά σχόλια τονώνουν την συγγραφική της αυτοπεποίθηση. (Τι είπα τώρα;). Τα κακά σχόλια… θα έπρεπε να διαγράφονται!!! Χαχαχαχχα. Πέρα από την πλάκα όμως, δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους ή να συμφωνείς με όλους. Και το να επικοινωνείς είναι πολύ σημαντικό γενικότερα!

4. Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας; 
Γράφω για τον γιο μου και ότι με εκπλήσσει όσο  μεγαλώνει. Επίσης αναρτώ κείμενα από συνεντεύξεις μου για το serraiesmanoulesnewspaper.blogspot.gr καθώς και κείμενα μου για το serrebrity.gr (αυτό φταίει που έχω καιρό να γράψω στο karpouzakisjunior). Άντε και καμιά συνταγή…

5. Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά; 
Έχω έρθει σε επαφή με γνωστές bloggers λόγω του Συλλόγου «Σερραίες Μανούλες». Όμως οι bloggers που γνωρίζω καλύτερα είναι μόνο “σερραίες” και ξεκινήσαμε σχεδόν μαζί. Θα ήθελα όμως πολύ να γνωριστώ με μαμάδες που έχουν το ίδιο ψώνιο με εμένα και αγαπούν το να μοιράζονται τις σκέψεις τους.

6. Πως φαντάζεστε το blog σας μετά από 2 χρόνια; Tι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει/ να αλλάζει και με ποιον τρόπο; 
Θα ήθελα να γεμίζει μόνο με ευτυχισμένες σκέψεις… να μην χρειαστεί να γράψω ποτέ για κάτι δυσάρεστο. Και ίσως να αποχτήσει μια νέα καρτέλα, για το δεύτερο παιδάκι μου. Όταν και αν αποχτήσω δεύτερο παιδάκι.

7. Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;
Δεν μαγειρεύω καλά. Δεν είμαι και υπόδειγμα νοικοκυράς! Δεν το χω με τις ημερομηνίες και τις τυπικούρες του να παίρνω τηλέφωνα στις γιορτές κλπ. Παίρνω άλλες μέρες, που γουστάρω. Είμαι γραφίστρια και αγαπάω την δουλειά μου. Και βάζω αγάπη και μεράκι σε ότι καταπιάνομαι. Επίσης δώσε μου θέμα για πάρτι και θα σκαρφιστώ ή θα ανακαλύψω ιδέες εύκολες και οικονομικές. Τρελαίνομαι για τέτοια. Η φαντασία που σας ανέφερα πιο πάνω…
 
8. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Αχ…όχι πολύ τελευταία…υπόσχομαι να αλλάξει αυτό. Τώρα που πήρα και βραβείο!!!

9. Πως γεννιούνται τα post σας;
Τα post είναι σκέψεις που δεν ξεκολλάνε εύκολα από το κεφάλι μου. Που αν δεν γραφτούν και δεν τις μοιραστώ θα σκάσω!!! Κάπως έτσι…

10. Ευχές για τον αναγνώστη
Υγεία και αγάπη, τα πιο σημαντικά για όλους μας. Άντε και λεφτά, γιατί τα χρειαζόμαστε λίγο παραπάνω τελευταία. Και αν έχετε ενδοιασμούς στο να ξεκινήσετε το δικό σας blog, μην κολλάτε πουθενά. Κάπως έτσι ξεκίνησα και γω και τώρα πήρα και βραβείο!!! Καλή αρχή λοιπόν!!!